HOME

Over mij

wat ik doe

tarief

Contact

mij raakt...

ervaringen

TURN2ME

Praktijk voor hulp bij psychische en fysieke

groei- en genezingsprocessen

TURN2ME

mij raakt...

Link naar ....

Onze diepste angst

Brieven van Teddy

Teddy

Onze angst

Link naar..

mij raakt...

Een verhaal van Elizabeth Silance Ballard

in het Amerikaanse HomeLife magazine in 1976.

 

 

Brieven van Teddy

 

Haar naam was mevrouw Thompson. Toen zij op de eerste

dag voor haar vijfde klas stond, vertelde ze een leugen.

Zij keek, zoals zoveel leraren, naar haar studenten en zei dat

ze van allemaal evenveel hield. Dat was natuurlijk onmogelijk, want

op de eerste rij zat een jongetje onderuitgezakt, dat luisterde naar de

naam Teddy Stallard. Het jaar daarvoor had mevrouw Thompson Teddy al

bestudeerd en zag dat hij niet leuk speelde met de andere kinderen, dat zijn

kleren vuil waren en dat hij wel meer dan eens een bad kon gebruiken. Daarbij kon Teddy ook nog eens onplezierig overkomen. Het kwam zelfs zover dat mevrouw Thompson er een bepaald genoegen in kreeg om zijn proefwerken met een rode stift te markeren, met een kruis door de foute antwoorden en bovenaan het blad een grote 1.

 

De school waar mevrouw Thompson lesgaf, vereiste dat zij de dossiers van haar leerlingen doornam, en die van Teddy bekeek ze het allerlaatst. Er stond haar echter een verrassing te wachten. De leraar uit de eerste klas schreef: ‘Teddy is een slim jongetje met een gulle lach. Hij doet zijn werk netjes en heeft goede manieren, het is fijn om hem in de klas te hebben.’ De lerares van de tweede klas schreef: ‘Teddy leert uitstekend, net zo goed als de meeste van zijn klasgenootjes, maar hij heeft het moeilijk met de terminale ziekte van zijn moeder en zijn leven thuis moet verschrikkelijk moeilijk zijn.’ De leraar van de derde klas schreef: ‘De dood van zijn moeder is een enorme klap voor hem geweest. Hij doet zijn best, maar heeft weinig begeleiding van zijn vader thuis en dat zal hem gaan beïnvloeden als er niet snel iets gebeurd.’ De lerares van de vierde klas schreef: ’Teddy heeft zich teruggetrokken en toont weinig interesse in school. Hij heeft weinig vriendjes en valt regelmatig in slaap onder de les.’

 

Op dat moment realiseerde mevrouw Thompson het probleem en schaamde zich diep. Ze voelde zich nog rotter toen haar leerlingen, behalve Teddy, haar prachtig ingepakte kerstkadootjes brachten. Zijn kadootje was onhandig in het papier van een donkerbruine zak gewikkeld. Het deed mevrouw Thompson pijn om het kadootje te openen te midden van alle andere kado’s. Toen ze het opende kwam er een ketting uit van kiezelstenen waaraan een paar stenen ontbraken, en sommige kinderen begonnen te lachen. Ook zat er een flesje parfum in, dat nog maar kwart vol was. Ze maande de kinderen tot zwijgen en zei hoe mooi de ketting was en deed hem om. Ook deed ze een beetje parfum op haar pols. Die dag bleef Teddy Stallard lang genoeg in de klas achter om haar te kunnen zeggen: ‘Mevrouw Thompson, vandaag rook u net als mijn moeder en fijn dat u haar ketting mooi vindt.’

 

Toen alle kinderen weg waren, huilde ze minstens een uur. Precies die dag stopte ze met lesgeven in lezen, schrijven en rekenen. Daarvoor in de plaats ging ze kinderen helpen met leren. Mevrouw Thompson gaf Teddy bijzondere aandacht. Als ze met hem werkte, leek hij op te leven. Hoe meer ze hem aanmoedigde, hoe sneller hij reageerde. Aan het eind van het jaar was Teddy één van de slimste kinderen geworden uit de klas. Ondanks haar leugentje dat zij van iedereen evenveel hield, was teddy haar lievelingetje geworden.

 

Een jaar later vond ze een briefje van Teddy dat onder haar deur door was geschoven, waarin ze las dat zij nog altijd de beste lerares was die hij ooit had gehad.

 

Zes jaar ging voorbij voor ze weer een briefje kreeg van Teddy. Hij schreef dat hij de middelbare school doorlopen had, dat hij de drie na beste student was en dat zij nog altijd de allerbeste lerares was die hij ooit had gehad.

 

Vier jaar later kreeg ze weer een brief van hem, waarin ze las dat hoewel hij het best zwaar had gehad, hij vol was blijven houden en spoedig cum laude geslaagd zou zijn. Hij verzekerde haar opnieuw dat zij nog altijd zijn favoriete en beste lerares was in zijn hele leven.

 

Vier jaar verstreken en er kwam opnieuw een brief. Hierin legde hij uit dat hij zijn universitaire studie had afgerond en nog een stukje verder wilde gaan. Nog altijd was zij zijn favoriete lerares. Zijn naam was nu een stuk langer: Drs. Theodore F. Stallard.

 

Het verhaal eindigt hier nog niet. Weet je, die bewuste lente kwam nog een brief. Teddy schreef dat hij de vrouw van zijn leven had gevonden en dat ze zouden gaan trouwen. Hij legde uit dat zijn vader een paar jaar daarvoor was overleden en vroeg zich af of zij zijn getuige wilde zijn.

 

Natuurlijk wilde ze dat! Hoe denk je dat het verhaal verder gaat? Zij droeg de ketting van kiezelstenen, die waar er een paar van ontbraken. Daarbij deed ze wat van het parfum op, die de moeder van Teddy droeg tijdens hun laatste kerstmis samen.

 

Ze omhelsden elkaar en Dr. Stallard fluisterde in mevrouw Thompson’s oor: ‘Dank u mevrouw Thompson dat u in mij geloofde. Dank u dat u mij het gevoel gaf dat ik belangrijk ben en dat u mij toonde dat ik het verschil kon betekenen in de wereld.’

 

Mevrouw Thompson, met tranen in haar ogen, fluisterde terug: ‘Teddy je zit ernaast. Jij was degene die mij leerde dat ik het verschil in de wereld kan betekenen. Ik wist niet wat het was om lerares te zijn, totdat ik jou ontmoette.’